De Franse Funda bestaat niet: zo zoek je wel een huis in Frankrijk

Het eerste wat ik deed toen wij serieus gingen zoeken in de Pyrénées-Orientales, was de Franse Funda opzoeken. Ik heb er een avond aan besteed. Die site bestaat niet.

Dat is geen gat in de markt dat iemand nog even gaat dichten. Het is de manier waarop de Franse woningmarkt in elkaar zit. En zodra je dat doorhebt, zoek je beter dan de meeste Nederlanders die straks naast je op dezelfde bezichtiging staan.

Populaire platforms voor Nederlanders die in Frankrijk zoeken

Dit zijn de zes bronnen die samen het grootste deel van het Franse aanbod dekken. Geen enkele is compleet, en dat is precies het punt.

Twee kleinere bronnen die we zelf ook gebruikten: ParuVendu, overzichtelijk en met aanbod dat je niet altijd op de grote portals tegenkomt, en Properstar, dat zich net als Green-Acres op internationale kopers richt en in het Nederlands te gebruiken is.

Zoeken op die Franse sites valt tegen. Je vult een departement in waar je een plaats plus straal bedoelt, en krijgt achthonderd resultaten. Daarom maakten we de gratis Zoekhulp: je vult je wensen één keer in het Nederlands in en wij zetten de zoekopdracht voor je klaar op al deze sites tegelijk.

Waarom Nederland een Funda heeft en Frankrijk niet

In Nederland levert vrijwel elke makelaar zijn aanbod aan bij één database. Je opent één site en je ziet de markt. Dat voelt zo vanzelfsprekend dat je niet doorhebt hoe uitzonderlijk het is.

Frankrijk kent zo’n centrale database niet. Er is geen wettelijke plicht om een woning ergens aan te melden, en er is geen brancheorganisatie die het aanbod bundelt. Een verkoper tekent een mandat bij een makelaar, meestal een mandat simple, waarbij hij hetzelfde huis ook bij drie andere kantoren mag neerleggen. Elk kantoor maakt zijn eigen foto’s, schrijft zijn eigen tekst en rekent zijn eigen honoraria. Vandaar dat je dezelfde woning tegenkomt op drie sites, met drie prijzen en drie totaal verschillende sfeerbeelden.

De grote Franse huizensites zijn dus geen register. Het zijn advertentieplatforms waar makelaars per plaatsing voor betalen. Wie niet betaalt, staat er niet op. Dat verklaart meteen waarom geen enkele site compleet is: naar schatting is ongeveer 30 procent van het aanbod exclusief op één platform te vinden.

Daar komt bij dat een deel van de Franse markt helemaal buiten die platforms om loopt. Notarissen verkopen zelf woningen, particulieren verkopen zelf, en in veel dorpen hangt het beste aanbod nog altijd achter het raam van het kantoor aan het plein. Met bijna een miljoen transacties per jaar (958.000 in de twaalf maanden tot eind februari 2026, elf procent meer dan het jaar ervoor) is dat bij elkaar een enorme hoeveelheid aanbod dat je nooit ziet als je op één site blijft hangen.

De vijf lagen van het Franse aanbod

Denk niet in sites maar in lagen. Elke laag heeft een ander type verkoper, en dus een ander type kans.

De grote commerciële portals. Leboncoin is qua volume de baas: ruim een miljoen advertenties en zo’n 42 miljoen bezoeken per maand, van particulieren en makelaars door elkaar. SeLoger is het makelaarsbolwerk, met sinds 2023 ook particulier aanbod. Bien’ici is eigendom van de Franse makelaarsfederaties (FNAIM, SNPI, UNIS), dus uitsluitend professioneel aanbod, maar met verreweg de beste kaartweergave: je ziet precies waar een huis staat en wat eromheen ligt.

De particulieren. PAP.fr staat voor de particulier à particulier en laat alleen particuliere verkopers toe. Geen makelaarshonoraria, dus bij gelijke vraagprijs koop je er goedkoper. Ook op Leboncoin zit veel particulier aanbod. Weinig Nederlanders zoeken hier serieus, omdat je het in het Frans moet doen en de verkoper zelf opneemt.

De notarissen. immobilier.notaires.fr en immonot.com zijn de sites van het Franse notariaat. In grote delen van het land, vooral in Normandië, Bretagne en het noorden, verkoopt de notaris de woningen zelf. Dat aanbod komt vaak nergens anders terecht. Juridisch is het de veiligste route die er is, en de concurrentie van andere kopers is er het kleinst.

De lokale kanalen. De eigen site van het makelaarskantoor in het dorp, de regionale krant, het prikbord bij de bakker. Een makelaar zet een nieuwe woning meestal eerst op zijn eigen site en pas dagen later op de portals, als hij hem daar überhaupt neerzet. Dit is de laag waar snelheid zit.

De Nederlandstalige sites. Green-Acres, Properstar en de Nederlandse aanbieders. Comfortabel, want alles staat in je eigen taal en iemand neemt de telefoon op. Maar het is een selectie van een selectie: een fractie van het totale aanbod, vaak geprijsd met een buitenlandse koper in gedachten. Comfort kost hier geld.

Je eigen Franse Funda, in één avond

De oplossing is niet één betere site vinden. Het is een systeem bouwen dat de vijf lagen voor je afzoekt terwijl jij aan het werk bent.

Stap 1. Zet je zoekprofiel vast voordat je één site opent. Niet “Zuid-Frankrijk”, maar twee of drie communes met een straal eromheen. Niet “ongeveer twee ton”, maar een maximumbedrag inclusief notariskosten, makelaarshonoraria en de eerste renovatieronde. Weet je nog niet waar je moet zijn, doe dan eerst de wegwijzer en reken je budget door met de kostencalculator.

Stap 2. Leer tien Franse woorden. Maison de village, mas, longère, mazet, corps de ferme, terrain constructible, à rénover, viager, DPE, sans vis-à-vis. Zonder die woorden zoek je in Frankrijk als een toerist. De rest staat in onze lijst met Franse vastgoedtermen.

Stap 3. Maak per bron een opgeslagen zoekopdracht met een alert. Dit is de kern van het hele verhaal, en de stap die de meeste mensen overslaan. Maak een account op Leboncoin, SeLoger, Bien’ici, PAP en immobilier.notaires.fr, voer je profiel in, sla de zoekopdracht op en zet de melding op dagelijks of direct. Zoek per commune met een straal, niet per departement, anders verzuipt je mailbox. Vanaf dat moment komt de markt naar jou toe. In een gewilde gemeente is een scherp geprijsd huis binnen een week weg, en het verschil tussen wel of niet bezichtigen is precies die alert.

Stap 4. Ga één laag dieper dan de portals. Google per gemeente op immobilier plus de plaatsnaam en open de sites van de kantoren zelf. Zet ze in een map in je browser en loop ze wekelijks langs. Zoek dezelfde gemeente ook op immonot, want notarisaanbod komt zelden op de portals terecht.

Stap 5. Houd alles bij in één overzicht. Eén regel per woning, met deze kolommen: link, gemeente, vraagprijs, honoraria inbegrepen ja of nee, woonoppervlak, perceel, DPE-label, taxe foncière, datum gevonden, status en je eigen opmerking. Dat overzicht is jouw Funda. Na drie weken zie je er dingen in die op geen enkele site staan: welke huizen blijven hangen, waar prijzen zakken, en wat een reële vierkantemeterprijs is in jouw gemeente. Neem je bezichtigingschecklist mee zodra je gaat kijken, dan vergelijk je appels met appels.

De check die bijna niemand doet

Er is één bron die geen enkele makelaar je uit zichzelf noemt, en die je in vijf minuten leert gebruiken: app.dvf.etalab.gouv.fr.

DVF staat voor demandes de valeurs foncières. Het is de openbare database van de Franse belastingdienst met de werkelijk betaalde prijzen van alle woningtransacties van de afgelopen vijf jaar, tot op perceelniveau. Je klikt op de kaart op de straat waar je huis staat en ziet wat de buren echt hebben betaald, wanneer, en voor hoeveel vierkante meter. De data wordt twee keer per jaar bijgewerkt, eind april en eind oktober. Alleen de Elzas, Moezel en Mayotte ontbreken, omdat de gegevens daar bij een andere instantie liggen.

Ga daar naartoe voordat je een bod uitbrengt, niet erna. Een vraagprijs is een mening. DVF is een feit.

Wat dit je oplevert

Een avond werk. Vijf accounts, vijf alerts, een map met makelaarssites en het overzicht uit stap 5, in Excel of Google Sheets, dat je zelf in tien minuten opzet. Daarna zie je meer aanbod dan iemand die elke zondag een uur op één site doorbrengt, en zie je het eerder.

De Franse Funda komt er niet. Degene die dat het eerst accepteert, ziet het huis het eerst.

Verder zoeken: de zoeklijst verzamelt al je woningen op één plek, de wegwijzer helpt je een regio kiezen, de kostencalculator rekent de bijkomende kosten door, de gids over de hypotheek voor een huis in Frankrijk laat zien hoeveel je kunt lenen, de regels bij het kopen van een huis in Frankrijk leggen het juridische deel uit, en met de bezichtigingschecklist ga je voorbereid kijken. Alles bij elkaar staat op de toolspagina.

Veelgestelde vragen over de Franse Funda

Bestaat er een Franse Funda?

Nee. Frankrijk kent geen centrale woningdatabase zoals Funda in Nederland. Er is geen wettelijke aanmeldplicht en geen brancheorganisatie die het aanbod bundelt. De grote Franse sites zijn advertentieplatforms waar makelaars per plaatsing voor betalen, dus wie niet betaalt, staat er niet op.

Wat is de grootste huizensite van Frankrijk?

Leboncoin, met ruim een miljoen advertenties en ongeveer 42 miljoen bezoeken per maand. SeLoger is de grootste puur professionele site. Geen van beide is compleet: naar schatting staat ongeveer dertig procent van het aanbod op maar één platform.

Op welke Franse site staan huizen van particulieren?

PAP.fr laat uitsluitend particuliere verkopers toe, en op Leboncoin staat particulier aanbod tussen het makelaarsaanbod. Je betaalt er geen makelaarshonoraria, maar je regelt de bezichtiging en de communicatie zelf, in het Frans.

Hoe vind ik huizen die niet op de grote Franse sites staan?

Via drie kanalen: de notarissites immobilier.notaires.fr en immonot.com, de eigen websites van lokale makelaarskantoren, en het aanbod dat alleen achter het raam van het kantoor hangt. Een makelaar zet een nieuwe woning meestal eerst op zijn eigen site en pas dagen later op de portals.